Adiam Tseggai is cultureel ondernemer, programmamaker en moderator, met een diepe liefde voor cultuur en een actieve focus op vrouwen. In haar werk brengt ze mensen en verhalen samen en creëert ze verbinding en ruimte voor uitwisseling.
Welke vrouw(en) uit het verleden heeft je geïnspireerd?
Dat is heel dichtbij: mijn moeder. Zij is de eerste vrouw die ik ken en mijn grootste bron van veerkracht. Van haar leerde ik onafhankelijk te zijn en in mezelf te geloven. Sterker nog, voordat ik dat zelf kon, geloofde zij al in mij. Ze zag mij altijd, ook op momenten dat ik mezelf niet zag, niet alleen toen ik kind was, maar ook in mijn volwassen leven.
Mijn moeder heeft zich veel opgeofferd. Ze stelde haar eigen welzijn, vreugde en ruimte vaak op de achtergrond om er volledig voor haar kinderen te zijn. Toen ik op mijn achttiende ziek werd en een niertransplantatie nodig had, kreeg ik mijn eerste nier van haar.
Ze deed dat vanuit een onvoorwaardelijke liefde, zonder zichzelf ooit de vraag te stellen: en ik dan? Zij droeg het met mij mee en op momenten dat ik het zelf niet kon dragen, nam zij het van mij over.
Dat maakt mijn gevoel dubbel. Ik ben haar eindeloos dankbaar, maar als vrouw doet het pijn om te zien dat zoveel van haar leven in het teken stond van opoffering. Gelukkig is het nu tijd voor haar welzijn en plezier, en kan ik haar meenemen in mijn reis om ruimte te nemen en te laten voelen dat ze nee mag zeggen zonder dat dit iets afdoet aan haar liefde.
Alles wat ik doe is op een bepaalde manier verbonden met de reis van mijn moeder. Zij leerde mij het belang van educatie, van voor jezelf opkomen en je ruimte innemen in de wereld. In veel opzichten leef ik niet alleen mijn eigen ambities maar vervul ik ook een deel van haar dromen. Mijn moeder is daarmee mijn grootste inspiratiebron. Een vrouw die mij kracht, liefde en leven heeft gegeven en aan wie ik nu probeer terug te geven wat zij zichzelf zo lang heeft onthouden.
Wat doe je om vrouwen zichtbaar te maken?
Het zit eigenlijk overal in verweven. In alles wat ik doe, is de zichtbaarheid van vrouwen een rode draad. Soms via projecten, soms in kleine ontmoetingen
In mijn werk als programmeur probeer ik altijd ruimte en zichtbaarheid te creëren voor vrouwen, vooral in omgevingen waar zij nog vaak ondervertegenwoordigd zijn.
Eerder deed ik dit via projecten zoals de podcast The Female Frequency en het platform Femme for Change.
Als Eritrese-Rotterdamse vrouw met een chronische ziekte weet ik hoe het is om in de schaduw te staan. Ik heb mezelf daaruit moeten vechten. Ik weet hoe het is om geen mogelijkheden te zien of te hebben, maar ik weet ook hoe je ze zelf kunt creëren. Daarom probeer ik altijd, hoe klein ook, anderen te zien en ruimte te maken.
Mijn motivatie komt vooral voort uit mijn achtergrond en ervaringen, geïnspireerd door mijn moeder en de vrouwen om mij heen die telkens weer de kracht vinden om door te gaan, zichzelf opnieuw uitvinden en daarbij hun hoop weten te behouden.
Wat wens je de toekomstige Rotterdammers toe?
Ik wens hen een toekomst waarin zekerheid de basis vormt. Armoede speelt een grote rol in Rotterdam en de problematiek neemt alleen maar toe. Dat mogen we niet vergeten. Er zijn veel mensen die het zwaar hebben en ik gun hen een stad die rust en stabiliteit biedt.
Ook ik zie hoe de sfeer in de stad steeds meer verhardt en echt contact soms onbereikbaar voelt.
Mijn wens is daarom dat menselijkheid meer voorop staat en dat de stad een plek wordt waar je je veilig en gedragen voelt.
